Die Nieuwe Taalgids verscheen eenmaal in de twee maanden als tijdschrift voor het eerst in 1907 en werd door mede-oprichter en leraar l.O. de Fries Jan Koopmans voor een groot deel zelf gevuld.

Zonder wetenschappelijke scholing, werd hij in die kringen toch dermate gewaardeerd, dat bij het 25 jaar bestaan ervan Albert Verheij o.a. over hem schreef: (...) Hij, vormde zich een stijl die zijn kennis aan dat volk overbracht en haar (...) aantrekkelijk maakte. (...) Koopmans hield geen gedroogde gedachten opgeslagen, die hij dan onder het spreken in woorden kleedde. Hij had zeker vooraf gedacht, en veel; maar wat hij er in zijn geheugen van bewaarde, waren vooral groote wijdvertakte lijnen, waarlangs hij dan te ieder uur zich gemakkelijk bewegen kon. De gedachten zelf werden zoo tijdens het spreken telkens opnieuw geboren...