Op het vorige blog gaf ik twee voorbeelden van de invloed van glasfoto's op de kunstenaarswereld, maar wie er echt naar zoekt vindt er veel meer. De eyeopener voor mij was Laurence Alma-Tadema, Engels kunstschilder van Hollandse huize, die, zo durf ik gerust hier te schrijven, het mede dankzij de glasfotografie in Engeland tot sir en tot wereldfaam wist te schoppen. Foto's die hij nogal 'ns kocht op zijn reizen door Italië, veelal van objecten uit de Romeinse periode, het genre waarin hij zich als schilder specialiseerde, en vaak genomen in en rond Pompeii door onze Wilhelm von Plüschow. Want hoewel ik het tot nu alleen over zijn naaktfotografie had (waarover later meer) deed von P. bij tijd en wijlen ook landschappen en historische architectuur.          

Is dit zo belangrijk, vraag jij je misschien af... nou ik denk van wel. Kunsthistorici vragen zich in hetzelfde boek meermalen af in hoeverre die beroemde Laurence Alma-Tadema nu schilderde naar foto's. Wel, als ik de Pompeii serie vergelijk met zijn oeuvre, dan stel ik van niet! Die historische fotocollectie die hij aanlegde gebruikte hij als een rekwisietenkabinet waaruit hij de objecten koos om zijn taferelen mee te stofferen. Want hij mag dan wel als kunstschilder in zijn tijd bijna goddelijk zijn verklaard, commercieel was hij zeker! Als er vraag naar was en hij werd vorstelijk betaald, dan kwam er een zoveelste variatie op een reeds succesvol doek. Zo naar het eind van zijn carriere verscheen er een zeer herkenbare categorie werken die ik maar zal omschrijven als variaties op elegante jonge vrouwen of geliefden op een stralend wit marmeren bank tegen een helder lichtblauwe hemel en het diepblauw van de middellandse zee. Zoals bijv. het hieronder afgebeelde "Amo te, ama me," (Ik houd van jou, houd ook van mij), gemaakt in 1881 voor Henry Marquand, een puissantrijk New Yorks bankier. 

Alma-Tadema's publiek smulde van zijn zoete romantiek, van zijn met een snufje weemoed doordrenkte in een historisch Romeinse setting geplaatste taferelen. En sir Laurence wist wat er van hem werd verlangd, waar zijn publiek voor wilde betalen en speelde er probleemloos op in. Geheel in de lijn dus van onze beide neven, die zoals we nog in een later blog zullen zien graag leverden waar vraag naar was al gaf dat met hun voor die tijd gewaagde opnamen wel de nodige trammelant...         

Aan het begin van dit blog schreef ik dat vrijwel het eerste wat ik van onze fotograferende neven zag, mij direct aan Alma-Tadema had doen denken, en het aardige is dat het met betrekking tot sir Laurence tot nu juist von P. was die in dit 3e blog ter sprake kwam, terwijl de bewuste foto (zie onder) toch door neef Wilhelm von Gloeden werd gemaakt. En rekening houdend met zijn publiek maakte óók von G. er diverse varianten van... 

En sir Laurence Alma-Tadema, wat zou hij er van hebben gevonden? Gezien zijn grote commerciële talent zal zijn eerste vraag waarschijnlijk iets geweest zijn van: "en wat levert het op...?"